? پونه از نظر حکماى طب سنتى گرم و خشک است. پونه گیاهى است علفى چندساله ساقه آن استوانه‏اى، بلندى آن در حدود ۵/ ۰ متر برگهاى آن تقریبا بدون دمبرگ، سبز، تیره، بیضى‏شکل، نوک‏تیز، با دندانه و در اثر فشردن بوى قوى اسانس پونه از آن استشمام مى‏شود.

? در پایه‏ هایى از گیاه که در آب مى‏رویند این بو خیلى کم و در مواردى وجود ندارد. گلهاى آن به رنگ صورتى یا بنفش به صورت گروهى از گلهاى کوچک در بغل برگ و ساقه در تابستان ظاهر مى‏شود.

? در ایران در مناطق شمالى ایران در مازندران و گیلان در اطراف‏ رشت و در ماسه‏زارهاى غازیان و نقاط

? مرطوب لاهیجان به‏طور خودرو دیده مى‏شود.

? در مازندران نوعى از آنکه پونه آبى است با نام محلى سرسم خوانده مى‏شود.

? خواص

? بسیار لطیف‏کننده است و نافع اخلاط سینه، سیاه‏سرفه، سوزش خراش سینه، سکسکه
و است.

? آشفتگى، دل‏به‏هم‏خوردگى،باد شکن،ضد نفخ استسقا، یرقان و ازدیاد ترشح عرق مفید است. 

? مدر است و قاعده‏آور.گر شیاف آن در مهبل استعمال شود براى تسهیل اخراج جنین و مشیمه مؤثر است. مالیدن دم‏کرده آن براى رفع خارش و دفع گازهاى رحم و رفع اسستى رحم مفید است.

 ? به عنوان تریاق و ضد سم جانوران گزنده سمى بسیار نافع است.

? مالیدن سوخته گیاه براى تقویت لثه‏هاى دندان نافع است.

? استشمام بوى آن براى رفع غشى مفید است. 

? پونه مضر روده‏ها است و از این نظر باید با کتیرا خورده شود. مقدار خوراک پونه تا ۸ گرم. 

? نوع مصرف معمولا شاخه‏هاى گلدار و برگ آن را به صورت دم‏کرده و سایر انواع دارویى مانند نعنا تهیه و خورده مى‏شود.

•┈••✾•???•✾••┈•
       ? ravazadeh.com