رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران و حامی رئیس‌جمهور که مرداد ‌ماه سال ۱۴۰۳ در حمایت از کابینه پزشکیان نوشت: «بدترین‌های کابینه ‌پزشکیان هم یقیناً از بهترین‌های کابینه ‌جلیلی، کیلومترها فاصله دارند»؛ روز ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ حرف خود را پس گرفت و در سرمقاله «سازندگی»‌ توضیح داد: «باید میان خوش‌نیتی و توانایی تمایز گذاشت… نگرانی اصلی اینجاست. دو سال گذشته اما هنوز در بسیاری از حوزه‌ها نمی‌دانیم برنامه عملی دولت چیست».
مرداد ۱۴۰۳، حسین سلاح‌ورزی، رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران در حمایت از پزشکیان و کابینه‌ او با انتشار پیامی در شبکه ایکس نوشت: «بدترین‌های کابینه ‌پزشکیان هم یقیناً از بهترین‌های کابینه ‌جلیلی، کیلومترها فاصله دارند»؛ سپس همه را به صبر استراتژیک دعوت کرد و ادامه داد: «از منظر کمک به توسعه ایران. این بار این ملت است که به صبر استراتژیک نیاز دارد…».
یک سال پس از تعریف و تمجید از رئیس‌جمهور منتخب و کابینه او، صبر استراتژیک سلاح‌ورزی تمام شد و طی یادداشتی در روزنامه «اعتماد» به پزشکیان تاخت. رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران در آبان ۱۴۰۴ ذیل تیتر «دولت گوش دارد اما دست ندارد» نوشت: «در اغلب این روزها در دفتر رئیس‌جمهور و معاون اول و وزرا، یکی پس از دیگری جلسه برگزار می‌شود… وقتی جلسه تمام و درها بسته می‌شود، هیچ ‌چیز تغییر نمی‌کند. این دقیقا مسئله امروز دولت پزشکیان است».
وی در ادامه یادداشت اضافه کرد: «هر مسئله به جلسه بعد موکول می‌شود، هر کارگروه به کمیته جدید ارجاع می‌دهد و هر کمیته برای خود دبیرخانه‌ای تازه می‌سازد. در نتیجه، دولت پر از گفت‌وگو است، اما کم از اقدام».
رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران همچنین هشدار داد: «اگر جلسات همچنان جای عمل را بگیرد و گفت‌وگوها بدون تصمیم بمانند، این دولت نیز در صف دولت‌هایی قرار می‌گیرد که «می‌خواستند، اما نتوانستند».
حدود یک سال پس از این یادداشت، طاقتِ سلاح ورزی طاق شد و این بار از روزنامه «سازندگی» برج و باروی پزشکیان را هدف قرار داد.
سلاح‌ورزی در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ ذیل تیتر «فقط گوش شنوا کافی نیست» نوشت: «دولت در نیمه راه، دیگر نمی‌تواند همه ضعف‌ها را به گذشته و بحران‌ها نسبت دهد». وی در ادامه با اشاره به اینکه «اداره کشور مسابقه یافتن بهترین پیشنهاد نیست، هنر دولت این است که از میان راه‌های پرهزینه و ناقص، کم‌هزینه‌ترین و عملی‌ترین را برگزیند» افزود: «دعوت از مردم و کارشناسان برای ارائه راه‌حل، زمانی معنا دارد که دولت سازوکاری روشن برای تبدیل نظر به تصمیم داشته باشد».
سلاح ورزی در ادامه دولت را به عمل‌گرایی دعوت کرده و نوشت: «پیشنهادها کجا بررسی می‌شوند؟ چه کسی میان گزینه‌های متعارض داوری می‌کند؟ کدام دستگاه مسئول اجراست؟ نتیجه در چه زمانی سنجیده خواهد شد؟ و اگر برنامه به نتیجه نرسید، چه کسی مسئولیت آن را می‌پذیرد؟ اگر پاسخی برای این پرسش‌ها وجود نداشته باشد، «ما آماده شنیدن هستیم» به‌تدریج از یک فضیلت به پوششی برای تعلل تبدیل می‌شود».
رئیس پیشین اتاق بازرگانی در ادامه افزود: «نگرانی اصلی اینجاست. دو سال گذشته اما هنوز در بسیاری از حوزه‌ها نمی‌دانیم برنامه عملی دولت چیست، مسئول مستقیم هر ناکامی کیست و چرا مدیر یا سیاستی که نتیجه نداده همچنان بدون ارزیابی جدی ادامه پیدا می‌کند. از ترمیم تیم اجرائی، بازنگری در برخی سیاست‌ها و کنار گذاشتن شیوه‌های آزموده و ناموفق نیز نشانه‌ای متناسب با ابعاد مشکلات دیده نمی‌شود»؛ سپس نوشت: «باید میان خوش‌نیتی و توانایی تمایز گذاشت».
8 مهر ۱۴۰۳، «حشمت. ف»، نماینده ادوار مجلس و رئیس پیشین کمیسیون امنیت ملی در گفت‌وگو با «خبرآنلاین» گفت: «۷۰ درصد از اعضای کابینه پزشکیان به او رأی نداده بودند و حتی برخی‌ها هم توهین کرده بودند، همین نوعی دلسردی ایجاد کرد عده‌ای که دنبال پست نبودند از جمله شخص بنده گفتیم ایشان گفته وفاق ملی یک فرصتی به وفاقش بدهیم».
شهریور ۱۴۰۵، حدود ۲ سال بعد از این مصاحبه، فرصتی که «حشمت.ف» به پزشکیان داده بود تمام شد و رئیس پیشین کمیسیون امنیت ملی در گفت‌وگو با وبسایت «جماران» به سیاست‌های دولت تاخت.

منبع: روزنامه کیهان