گفت: رسانه‌های آمریکایی حال و روز ترامپ را آشفته و عصبانی و با روحیه‌ای فرو پاشیده ترسیم می‌کنند. گفتم: شانس آورده که از ضربه سخت شکست در مقابل ایران، سکته نکرده است. گفت: ایول! یادته چه رجزی می‌خواند و چه قُمپزی در می‌کرد که ظرف ۲ هفته ایران را از پا در می‌آورم! و چنین […]

گفت: رسانه‌های آمریکایی حال و روز ترامپ را آشفته و عصبانی و با روحیه‌ای فرو پاشیده ترسیم می‌کنند.
گفتم: شانس آورده که از ضربه سخت شکست در مقابل ایران، سکته نکرده است.
گفت: ایول! یادته چه رجزی می‌خواند و چه قُمپزی در می‌کرد که ظرف ۲ هفته ایران را از پا در می‌آورم! و چنین و چنان می‌کنم؟! ولی حالا خودش و حزبش و آمریکا را زمینگیر کرده است.
گفتم: بارها اعلام کرده بود که نیروهای نظامی ایران را نابود کرده‌ام! مردم ایران را علیه جمهوری اسلامی ایران برانگیخته‌ام! زندگی را بر مردم ایران سیاه کرده‌ام! و صدها نمونه دیگر از این غلط‌های زیادی که در مقابل اقتدار نظامی و پایداری مردم ایران نه فقط به نتیجه‌ای نرسیده، بلکه نتیجه معکوس هم داشته است.
گفت: هنوز هم توئیت می‌زند و خطاب به مردم آمریکا می‌نویسد؛ صبر داشته باشید بالاخره پیروز می‌شویم!
گفتم: خلبان هواپیما خطاب به مسافرین گفت؛ لطفاً توجه فرمائید، موتور سمت چپ از کار افتاده اما نگران نباشید هواپیما را سالم به زمین می‌نشانم. چند دقیقه بعد گفت؛ توجه فرمایید، موتور سمت راست هم از کار افتاد، ولی اصلاً نگران نباشید و چند دقیقه بعد گفت؛ توجه فرمایید خلبان صحبت می‌کند. لطفاً کمربندها را محکم ببندید که اجسادتان از روی شماره صندلی‌ها قابل شناسایی باشد!

با توجه به آنچه گفته شد جمهوری اسلامی باید با کاربست مجموعه‌ای از توانمندی‌ها اولاً هرچه سریع‌تر از شرایط کنونی
-نه جنگ، نه صلح و به عبارت درست‌تر جنگ کم‌شدت- خارج شود و ثانیاً به بازدارندگی حداکثری یا مطلق برسد. خب این ترکیب چیست؟
ترکیب جنگ، دیپلماسی و ائتلاف می‌تواند هم پایان جنگ را تسریع کند و هم به بازدارندگی حداکثری منجر شود. در این‌جا آنچه در بعد نظامی مشخص می‌باشد این است که وضعیت کنونی جنگ برای دشمن مطلوبیت نسبی دارد؛ چرا که آن را در راستای گرفتارکردن ایران می‌بیند. بنابراین منطق نظامی به ما یادآوری می‌کند که باید از این وضعیت خارج شویم.
در بحث دیپلماسی که فراتر از بحث مذاکره بین دو طرف جنگ است باید به گونه‌ای رفتار کنیم که کشورهای مختلف وارد فضای فشار بر طرف متجاوز نه فقط برای دست نگه‌داشتن طرفین از تشدید منازعه و نه فقط برای پایان یافتن جنگ بلکه برای وادار کردن طرف متجاوز به قبول شرایط ایران و یا یافتن راهکارهایی که حقوق ایران که همان شرایط هفت‌بندی است را محقق کند، شوند. مثلاً در این
دو جنگ که ایران در آن‌ها خسارت‌های بزرگ آشکار و غیرآشکار دیده است، کشورهایی در منطقه و خارج از آن در خسارت بر ایران شریک هستند که به اندازه آمریکا و رژیم غاصب صهیونی باید خسارت‌ها و هم غرامت ایران را بپردازند. دیپلماسی ما برای تسویه‌حساب آن‌ها باید با صراحت لهجه وارد کار شود و رفع وضعیت شکننده آن‌ها را به تأدیه حقوق ایران منوط نماید.
در بحث ائتلاف، ایران باید با سطحی از کشورهای دارای اعتبار بین‌المللی برای پایان یافتن دائمی جنگ و تضمین‌های امنیتی پایدار وارد بحث شود و از طریق ائتلاف بین‌المللی یک رژیم درازمدت ثبات امنیتی را ایجاد نماید.
معنی این بحث این است که ایران باید همان‌طور که در دوره چهل‌روزه اول، ابتکار عمل در جنگ را در دست داشت، در این دوره نیز در دست بگیرد. لازمه این کار این است که آرایش نظامی و آرایش دیپلماسی ما به گونه‌ای طراحی، تنظیم و پیگیری شود که جنگ در زمانی کوتاه با تثبیت پیروزی مطلق ایران به پایان دائمی برسد و توطئه‌هایی که دشمن در دو حوزه نظامی و اقتصادی دنبال می‌کند و از آن تصویری درازمدت ارائه می‌نماید، خنثی شود. این وابسته به این است که ما جنگ نظامی و نبرد اقتصادی را متوجه هر آنچه کنیم که دشمن از آن هراس دارد. هزینه چنین رویکردی به‌مراتب کمتر از هزینه‌ای است که ادامه روند کنونی برای ایران دارد. خوشبختانه بر مبنای جمع‌بندی دستگاه‌های نظامی کشور، برای ایران هم در حوزه نظامی و هم در حوزه اقتصادی، ظرفیت وارد کردن ضربات مؤثر وجود دارد.
وقتی دشمن عنود بداند ایران را به دلیل راهکارهای مؤثری که برای برون‌رفت از این شرایط دارد، نمی‌تواند با دستورکارهای تحمیلی اسیر نماید، جنگ را با قبول برتری ایران در آن کنار می‌گذارد. آنگاه دیپلماسی ناظر به پایان جنگ جای واقعی خود را پیدا می‌کند و از فضای تبادل پیام‌های شکننده و فاقد پشتوانه خارج می‌گردد.

سعدالله زارعی

منبع : روزنامه کیهان